Wie's hier?

Ons het 20 gaste aanlyn

Besoekers

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterVandag52
mod_vvisit_counterGister188
mod_vvisit_counterHierdie week52
mod_vvisit_counterVerlede week1520
mod_vvisit_counterHierdie maand4422
mod_vvisit_counterVerlede maand6391
mod_vvisit_counterAlle dae532229

Aanlyn (20 minute gelede): 4
Jou IP: 54.92.160.119
,
Today: Okt 21, 2018

Junie 2010

Vir dominees en gemeenteleiers wat omtrent almal akademiese en wetenskaplike kwalifikasies in die teologie het, het die onderwerp van spiritualiteit baie aktueel geword. Op ’n manier is dit mos asof die besef toeneem: Ons Godgeleerdheid en ons goeie hermeneutiek is nie meer genoeg om die geestelike mas op te kom nie.  Daarvoor het die uitdagings té kompleks geraak.

Dit is asof die besef van die naeffekte van die Aufklärung nóú eers begin posvat: Met die rede alleen gaan ons dit nie enduit maak nie. Die paradokse en pyn in die wêreld is eenvoudig té groot.

Hoe nou gemaak? Gee toe dat die logiese denke van die Westerse beskawing ons verseker goed gedien het – vandaar al ons wetenskaplike prestasies. Gee toe dat dit ons ongelukkig nie noodwendig gelukkiger gemaak het nie.

Dit is asof ons die vermoë tot kontemplasie en meditasie verloor het, want, sê iemand, daarvoor het ons heeltemal té “opionated” geword (vra enige dominee wat al ’n kerkvergadering bygewoon het wat dit beteken!). A la Bultmann het ons die misterie totaal ontmitologiseer.